میراثآریا: بقعه امامزاده یحیی(ع) در محله کهنهگل و حوالی میدان رازی ورامین قرار گرفته و از جمله بناهای تاریخی شاخص این شهرستان به شمار میرود. این بنا که به دوره ایلخانی تعلق دارد، در سال ۷۰۷ هجری قمری احداث شده و در طول سدههای گذشته همواره مورد توجه سیاحان، پژوهشگران و علاقهمندان به معماری و هنرهای وابسته به بناهای تاریخی قرار داشته است.
اهمیت این بنا تنها به قدمت آن محدود نمیشود، بلکه مجموعهای از عناصر معماری و تزئینی ارزشمند در آن به کار رفته که تصویری روشن از توانایی هنرمندان ایرانی در دوره اسلامی ارائه میدهد. کاشیهای درخشان و زیبای بقعه از جمله عناصری بودهاند که توجه بازدیدکنندگان و سیاحان را به خود جلب کرده و در سفرنامههای تاریخی نیز از زیبایی آنها یاد شده است.
ساختار اصلی بقعه از نظر معماری نیز قابل توجه است. هسته مرکزی بنا در فضای داخلی دارای طرحی هشتضلعی و در نمای بیرونی دارای ساختاری چهارضلعی است. ورودی بنا از ضلع شمالی قرار دارد و ترکیب این عناصر، در کنار تزئینات داخلی، هویتی متمایز به این بنای تاریخی بخشیده است.
در نگاه نخست، نمای بیرونی بقعه ساده و کمپیرایه به نظر میرسد؛ اما با ورود به فضای داخلی، جلوهای متفاوت از هنر معماری و تزئینی دوره ایلخانی آشکار میشود. محراب کاشی و ازارههای کاشی ستارهایشکل از مهمترین عناصر تزئینی این فضا بودهاند که با کاشیهای نیلیرنگ و لعابدار تزئین شدهاند.
یکی از نکات مهم درباره تزئینات کاشی بقعه، وجود نام سازنده و تاریخ ساخت بر روی این آثار است. بر اساس اطلاعات موجود، ساخت بخشی از کاشیهای محراب و تزئینات بنا به استاد «علی بن محمد بن ابیطاهر» نسبت داده شده و تاریخ آن ۶۶۳ هجری قمری ذکر شده است. وجود چنین اطلاعاتی، ارزش تاریخی و هنری تزئینات بقعه را دوچندان میکند؛ چرا که نام هنرمند و تاریخ ساخت، امکان مطالعه دقیقتر روند تحول هنر کاشیکاری ایران در دوره اسلامی را فراهم میسازد.
در بخش بالایی ازاره نیز کتیبهای گچبری با خط ثلث برجسته دیده میشود که در زمینهای از نقوش گل و بوته اجرا شده و به صورت نواری، گرداگرد فضای حرم امتداد پیدا میکند. این کتیبه علاوه بر ارزش هنری، اطلاعات تاریخی مهمی را نیز در اختیار پژوهشگران قرار میدهد. در متن کتیبه، به کلام خداوند و رسول اکرم(ص) اشاره شده و تاریخ محرم سال ۷۰۷ هجری قمری و نام بانی بنا، «ابومحمد زید»، نیز ذکر شده است.
ترکیب کتیبههای گچبری، کاشیهای لعابدار، نقوش گیاهی و ساختار هندسی بنا نشان میدهد که در ساخت و تزئین امامزاده یحیی(ع)، علاوه بر جنبه مذهبی، توجه ویژهای به ظرافتهای هنری و زیباییشناسی معماری شده است. همین ویژگیها سبب شده این بنا در شمار آثار قابل توجه معماری دوره ایلخانی در منطقه ورامین قرار گیرد.
اما یکی از مهمترین و شاید کمتر شناختهشدهترین بخشهای داستان امامزاده یحیی(ع)، به یک اثر نفیس وابسته به این بنا مربوط میشود؛ سنگ قبر محرابگونه کاشی که از نظر هنری و تاریخی اهمیت ویژهای دارد. این اثر که تاریخ آن به سال ۷۰۵ هجری قمری بازمیگردد، دارای امضای دو استاد کاشیساز کاشانی بوده و از نمونههای ارزشمند هنر کاشیکاری ایران در دوره ایلخانی محسوب میشود.
این اثر نفیس اکنون در موزه آرمیتاژ سنپترزبورگ نگهداری میشود؛ موزهای که در منابع تاریخی و نوشتههای قدیمیتر با عنوان «آرمیتاژ لنینگراد» نیز از آن یاد شده است. حضور چنین اثری در یکی از مهمترین موزههای جهان، بار دیگر نشان میدهد که هنر ایرانی، بهویژه هنر کاشیکاری، از دیرباز مورد توجه مجموعهداران و موزههای معتبر بینالمللی قرار داشته است.
با این حال، داستان کاشیهای امامزاده یحیی(ع) تنها به حضور یک اثر در خارج از کشور محدود نمیشود. بر اساس گزارشها و روایتهای تاریخی، بسیاری از کاشیهای نفیس این بقعه در گذر زمان از بنا جدا شده و به سرقت رفتهاند؛ موضوعی که اهمیت حفاظت از بقایای موجود و صیانت از میراث تاریخی ورامین را بیش از پیش آشکار میکند.
امامزاده یحیی(ع) را میتوان نمونهای از پیوند میان باورهای مذهبی، معماری تاریخی و هنرهای سنتی ایران دانست؛ بنایی که هر بخش از آن، از طرح هندسی و ساختار معماری گرفته تا کاشیهای ستارهای، محراب، کتیبههای گچبری و سنگ قبر کاشی، بخشی از تاریخ هنر ایران را روایت میکند.
امروز شناخت و معرفی چنین بناهایی تنها به معنای بازگویی تاریخ یک ساختمان نیست، بلکه فرصتی برای بازشناسی هنرمندان، شیوههای ساخت، فناوریهای سنتی و ذوق هنری ایرانیان در دورههای مختلف تاریخی است. امامزاده یحیی(ع) ورامین نیز از همین منظر، بخشی ارزشمند از حافظه تاریخی و فرهنگی این شهرستان و استان تهران محسوب میشود.
این بنای تاریخی، با وجود گذشت بیش از هفت قرن از زمان ساخت، همچنان روایتگر دورهای از شکوفایی هنر و معماری ایران است؛ روایتی که از ورامین آغاز میشود، از کاشیهای درخشان و کتیبههای هنرمندانه عبور میکند و حتی به یکی از مهمترین موزههای جهان میرسد.
امامزاده یحیی(ع) ورامین، از این منظر، تنها یک بقعه تاریخی نیست؛ بلکه سندی زنده از جایگاه ورامین در تاریخ هنر و معماری ایران و نمونهای ارزشمند از میراثی است که حفاظت، مستندسازی و معرفی شایسته آن میتواند زمینه شناخت بیشتر نسل امروز و آینده را از پیشینه فرهنگی این سرزمین فراهم کند
انتهای پیام/
نظر شما